De verhuizing met rode oortjes
Blog 113, De verhuizing met rode oortjes
Het begint met een afspraak bij de notaris waar de koop van ons huis en de koop van de boerderij tegelijk moeten worden geregeld. Om een of andere reden moeten we bij de notaris wachten met de overdracht tot vlak voordat het kadaster sluit. Dat geeft mij de gelegenheid de notaris en zijn hulpje goed te bestuderen. De kamer van de notaris is groot en plechtig, met veel donker hout en een imposant bureau. De notaris zelf is een indrukwekkende verschijning in zijn zwarte pak met daaronder een gilet. Zijn stem is zwaar en veel te hard voor deze ruimte. Om de tijd door te komen vertelt hij spannende verhalen over boertjes die met contant geld een huis kopen. Zijn hulpje is zijn tegenbeeld. Hij lijkt wel weggelopen uit een scene van Koot en Bie. Hij is klein, tenger en zenuwachtig druk. Gekleed in een combinatie van een felgroen colbert met paarse broek, met daaronder een knalrood overhemd, met een gele stropdas, scherpgepunte laarsjes, het haar achterover gekamd en glimmend van de brillantine, vormt hij een krachtige dissonant in dit plechtige notariskantoor. Ik denk dat hij al het werk doet en dat de notaris het geld opstrijkt.
De handtekeningen worden uiteindelijk gezet en de notaris en zijn hulp zijn duidelijk opgelucht dat het gelukt is. De problemen lagen vooral bij het huis van plezier, want er waren veel schuldeisers. De volgende dag blijkt dat tijdens de overdracht van de huizen nog twee jacuzzi's en al het (dure) gereedschap door onbekenden zijn weggehaald.
De dag van de verhuizing is strak ingedeeld. Eerst verhuizen de mensen naar hun villa en daarna wij van de flat naar ons nieuwe huis. We kennen elkaar goed en hebben besloten elkaar te helpen. Het is voor de nieuwe villa bewoners al weer een tijd geleden dat ze zijn verhuisd en dat blijkt. De voorbereiding is nul. Bovendien heeft de zoon weinig zin in de verhuizing en dat scheelt een hoop in de inzetbare mankracht. De man des huizes is bovendien doodziek, zodat aan alle voorwaarden is voldaan om de geschatte verhuistijd ruimschoots te overschrijden. Als we met de verhuiswagen bij de boerderij arriveren wacht ons een verrassing: de oprijlaan begint met een poort waar onze verhuiswagen niet onderdoor kan. Na ampele overweging besluiten we de poort te slopen en het moet gezegd, de animo om met de sloophamer op deze versperring in te slaan is groot.
De villa is door de inbraak redelijk beschadigd, toch is er nog genoeg om ons aan te vergapen. De enorme bar en de krukken met roodleren zitting laten de fantasie behoorlijk op hol slaan. Eén van die krukken heeft daarna nog jaren in ons huis gestaan.
Het was al donker toen de twee verhuizingen achter de rug waren. Maar de verhalen gingen nog wel even door. Het gebeurde het jaar daarna nog regelmatig dat hulpbehoevende mannen aan de deur klopten, afgewisseld met boze mensen die nog wat tegoed hadden. Eén van de schuldeisers eiste geld voor twee vrieskisten met sateetjes. Natuurlijk ving hij bot, maar de bewoners wisten nu eindelijk wat er in die grote afgesloten vrieskisten zat. Die hadden ze niet open gedaan omdat de stroom al meer dan een half jaar was afgesloten. De zoon en dochter durfden het op zeker moment aan om toch eens in die kisten te kijken. Lijkbleek en misselijk wankelden ze daarna uit de schuur. De vrieskisten zijn daarna op het terrein diep in de grond begraven.
Reacties
Een reactie posten