Hoop is de tweede ziel van de ongelukkigen

Blog 114, Hoop is de tweede ziel van de ongelukkigen

Hoe bedrieglijk de hoop ook moge zijn, 

zij dient tenminste om ons langs een aangename weg

naar het einde van het leven te voeren.

(Francois de la Rochefoucauld)

Na de afrekening in de kamer over de manier waarop de regering is omgegaan met het veilig stellen van mensen die voor Nederland in Afghanistan hun nek hebben uitgestoken, rest hun de hoop. De doos van Pandora is nog niet geopend, nader onderzoek moet de precieze gang van zaken en de verantwoordelijkheden in kaart brengen. Voorlopig zitten we met een demissionair kabinet met een demissionaire minister-president die inmiddels 2 maal (!) een motie van afkeuring aan zijn broek heeft, met ministers en staatssecretarissen die als kikkers uit de Haagse stolp springen of geveld worden door een burn-out in hun poging duizend ballen in de lucht te houden. En inhoudelijk is er rond de formatie nog niets gebeurd. Nieuwe verkiezingen zijn geen optie, geen van de huidige demissionaire regeringspartijen durft dat aan. Ze zeggen omdat de uitslag dan hetzelfde zal zijn, maar ik ben ervan overtuigd dat het is omdat ze anders door de kiezer, of moet ik zeggen de verliezer, zullen worden afgestraft. Dus is het enige dat ons rest de hoop.

Epimetheus, “hij die later nadenkt”, creëerde samen met zijn broer Prometheus, “hij die vooruit denkt”, de eerste mens, een man. Prometheus schonk, tegen de wil van Zeus, deze mens het vuur, waarop de Goden de eerste vrouw boetseerden die zij begiftigden met vele gaven. Zij schonken haar intelligentie, talent, manieren en de bevalligheid en schoonheid van een godin. Zij ontving de spraak gecombineerd met schaamteloze gedachten en een bedrieglijke aard.

Zo kreeg zij een eigenschap die geen enkele andere sterveling had: nieuwsgierigheid. Ook kreeg zij een gesloten vat mee, gevuld met alle denkbare ellende. De Goden noemden de vrouw: Pandora, “draagster van alle gaven”.

Pandora trouwde met Epimetheus, een desastreuse combinatie die de straf van de Goden in werking stelde. “Nieuwsgierigheid” en “later nadenken” openden het vat.

Wat restte was de hoop.