De Zuilenfuik

Blog 110, De Zuilenfuik

Het CDA wil de bladzijde van onrust omslaan, het vizier moet op regeren worden gericht. Het chagrijn over de onrust in de partij is nauwelijks verwerkt, maar de boodschap van partijleider Wopke Hoekstra op het partijcongres was duidelijk: "Ik sta hier om verantwoordelijkheid te nemen op een van de moeilijkste momenten in de geschiedenis van onze partij."

Op zich zie ik de humor wel in van de laatste stuiptrekkingen van de "Oude Politiek". Een partijtje met 10 procent van de Kamerzetels, inmiddels teruggelopen tot 6,5 procent, en daarmee toegetreden tot het versplinterde politieke landschap van SP, PvdA, Groen Links, Forum voor Democratie, Christen Unie, Volt en Ja21, wringt zich in allerlei bochten om uit de misère te komen en recht van bestaan te hebben.

Wat was het vroeger toch eenvoudig. De Nederlandse politiek was verdeeld in zuilen: Liberaal, Socialistisch en Christelijk. De hierbij horende politieke partijen, KVP, PvdA, VVD, ARP en CHU hadden bijvoorbeeld in 1963 allemaal meer zetels dan het CDA nu en samen bezetten ze 135 zetels. De huidige partijen die hieruit zijn voortgekomen hebben nu 82 zetels. De oude confessionele partijen konden samen met de liberalen moeiteloos een meerderheidskabinet met 92 zetels vormen, terwijl dat er nu 49 zijn, of als je de CU en D66 erbij neemt 78 (in de huidige peilingen 74).

Het lachen vergaat me snel als ik zie hoe groot de invloed van deze splinterpartij nog is. Verpakt in stoere taal als "de verantwoordelijkheid nemen", "om de samenleving bij elkaar te houden", "wij hebben eenheid in verantwoordelijkheid", "een constructieve opstelling", "de ingewikkelde fase is achter de rug".
Maar voorlopig gebeurt er niets.

De enige partij van de oude zuilen die overeind zal blijven is de VVD, een liberale partij. Maar het socialisme en het christendom als partijfilosofie zijn gedoemd te verdwijnen. De oude scheidslijn links en rechts is weg en ik vrees dat er nog geen goede basis is voor nieuwe grotere partijen. Waarmee de macht van de VVD de komende jaren lijkt gewaarborgd. De rest van het landschap is versplinterd. Het gevolg is dat de politieke besluitvorming steeds verder van het volk, de kiezer, komt af te staan. Als je echt wil lachen, moet je nog eens de verklaring van Rutte nalezen over zijn radicaal nieuwe aanpak in het licht van wat er allemaal sindsdien is gebeurd.

Door het gebrek aan daadkracht groeit de ontevredenheid en zullen de radicale bewegingen en partijen evenredig meegroeien. Ik zeg het met grote vrees, maar er komt een moment dat de andere partijen groepen als Forum en PVV niet meer kunnen en mogen uitsluiten. Wat de filosofische basis van deze partijen is? Ik zou het niet weten. Ik moet denken aan Rita Verdonk die zei "ik ben niet links, ik ben niet rechts, maar recht door zee". Een leuke quote, maar waar  zijn de uitgangspunten die de opwarming van de aarde, de verdeling van de welvaart, de crisis op de woningmarkt, de personeelsproblemen in de zorg, het lerarentekort, de tweedeling in de samenleving, het radicaliseren van steeds meer mensen, de energietransitie en de onwil van politici om samen te werken, kunnen oplossen?

Ik merk bij mezelf dat ik me steeds meer erger, meer ga mopperen én me steeds meer terugtrek. Dat past natuurlijk ook een beetje bij de leeftijd.