De gesel van de thuiswerker

Blog 85, De gesel van de thuiswerker

"Kinderen zijn hinderen, zei vadertje Cats, maar hij vergat dat hij zelf een kind geweest was." Gevleugeld, veelvuldig gebruikt citaat van mijn moeder.
Zouden moeders weten welke invloed dergelijke uitspraken hebben op het gedrag van de ouder die uit het kind groeit?

In dit geval werkt het positief uit. Ik kan me ergeren aan het geluid van een schuurmachine 's ochtends vroeg, ik kan de pest in krijgen van een motor met het geluid van een raket die door de straat rijdt, ik word kriegel van een boem boem auto, die me zijn muziek oplegt of het nou mijn smaak is of niet, maar het geschreeuw van kinderen als ze aan het spelen zijn, heeft me nadat mijn kinderen de wijde wereld in zijn gevlogen nooit, eerlijk waar, nooit geërgerd.

Ik heb ervaring met thuiswerken. Er was een tijd dat ik één dag in de week op de kinderen paste. Ik dacht, dat is mooi, dan kan ik lekker nakijken en andere dingen voor school doen. Nou, daar dachten de kinderen heel anders over! Als ik rustig op de bank zat en mijn aandacht op ze richtte, was het allemaal pais en vree, maar zodra ik naar de tafel liep en de rode pen ter hand nam begon het: "papa, ik moet plassen", "papa, kijk eens wat ik gemaakt heb", "papa, hij slaat me", "papa, ik wil de tuin in", papa, papa, papa! Voor het snel en goed nakijken van een proefwerk is het noodzakelijk dat je in een soort flow komt, dat je op grond van bepaalde woorden al weet of het antwoord goed of fout is. Die flow kon ik wel vergeten. Waar ik normaal een proefwerk er in 1 uur door jaste, had ik nu meer dan 3 uur nodig. Dan maar meerkeuze werken nakijken. Onmogelijk, zodra ik afgeleid was, kon ik weer opnieuw beginnen. Er was wat tijd voor nodig om in te zien dat werken met de kinderen om me heen gewoon niet ging, waarop ik het besluit nam om het dan maar niet meer te doen. En zo hoort het natuurlijk ook. Je gaat toch ook niet wandelen met je kind of je hond met je telefoon aan het oor? Geef ze aandacht en geniet van het samen zijn!

Het zal wel aan de leeftijd liggen. Als ik kinderen hoor spelen, en ze kraaien van plezier, overvalt me een soort weemoed, een zachtheid die ongetwijfeld te maken heeft met hun onschuld. Het zal nog even duren voordat ze zich "gaan beheersen", omdat dat soort gedrag onbetamelijk wordt gevonden. "Niet zo schreeuwen, ik krijg er hoofdpijn van" of "niet zo'n herrie maken, de buren hebben er last van". Dit soort opmerkingen dragen bij aan de lagen die om het kind aangroeien om zich aan de maatschappij aan te passen. Laat ze nog maar even lekker kind blijven, denk ik dan. Ik die op hoge leeftijd probeer die lagen weer af te pellen en het kind in mij meer ruimte te geven.