Broekje in het brandpunt

Blog 83, Broekje in het brandpunt

Noorse beachhandbalsters weigeren bikinibroekje en krijgen fikse boete
De Noorse handbalsters hebben een fikse boete gekregen nadat zij op het Europees kampioenschap beachhandbal besloten om geen bikinibroekjes te dragen. In de strijd om de derde plek tegen Spanje droegen de handbalsters een korte broek en dat is nu bestraft met een boete van 1500 euro (150 euro per speelster).

(Algemeen Dagblad)

Uhhh, wat krijgen we nou? Zijn de kledingvoorschriften bij deze sport werkelijk zo dat deze meiden zo'n niemendalletje moeten dragen? Dat ze niet de keuze hebben om sportkleding te dragen waarin ze zich comfortabel voelen? Ik kan me voorstellen dat je met een dergelijk broekje je je nogal te kijk voelt staan, dat je de overmatige belangstelling voor jouw billen niet prettig vindt.
Maakt het jou niet uit, dan lijkt me dat oké, maar om dit te verplichten lijkt me niet oké.

Kledingvoorschriften en regels voor het uiterlijk, zucht, ik heb er in mijn leven heel wat mee te stellen gehad. Het begon al op de middelbare school toen de rector mij naar de kapper stuurde. Later, toen ik studeerde, dat mijn lange haar en baard het krijgen van een kamer in de weg stonden.

Toen ik begon met lesgeven waren dit soort zaken niet meer aan de orde. Wel was het toen zo dat bij de verschillende groepen leerlingen verschillende kledingstijlen hoorden. We hadden de leren jackies, meestal jongens uit het Westland, die in het weekend flink aan het bier zaten. Daarnaast de jongens en meisjes in sportkleren, leerlingen in 'maakt me niet uit' kleren enzovoort. Het was een manier om aan te geven dat je bij een bepaalde groep hoorde. Vanaf de jaren 90 van de vorige eeuw werden de verschillen kleiner. Dure merkkleding was overigens wel een vereiste.

Dat was ook de tijd dat de eerste naveltruitjes in de klas verschenen. Dat kon echt niet. Als docent vond ik het moeilijk daar wat over te zeggen, ik vond eigenlijk dat ik daar niets over te zeggen had, maar soms was een naveltruitje dermate klein dat het de aandacht van de andere leerlingen (en ook de docenten) afleidde. Dan grepen een aantal oudere docentes in. En meestal hielp dat wel, totdat de eerste generatie docentes in school kwam, die zelf naveltruitjes, met navelpiercing, droegen. Die begrepen werkelijk niet wat het probleem was. De school raakte er aan gewend, net als aan de jongens in korte broek, die opeens opdoken, iets dat in mijn schooltijd ondenkbaar was geweest.

Hetzelfde gebeurde met de strings. In eerste instantie ontstond er wat ophef, omdat de mode ook voorschreef dat de broekrand bijzonder laag op de heupen moest hangen. Als een leerling in deze outfit hurkte wist ik niet meer waar ik moest kijken. Maar zoals het bij dit soort zaken gaat, ook hier spotte ik op zeker moment een lerares die hurkend een groot deel van haar billen toonde met een uiterst dun lintje ertussen. Ik schrok, gelukkig werd zij gewaarschuwd door vrouwelijke collega's en ik geloof niet dat ze deze outfit daarna heeft gedragen. Dat laatste klinkt wel een beetje ranzig, alsof ik speurend naar strings door de school liep.

Het was daarna een tijdje stil, op het gebruikelijke gesteggel, aan het begin van de zomer. over de docent in korte broek na. Maar ik krijg de indruk dat de 'nieuwe preutsheid' weer toeslaat en dat sommige scholen hun kledingvoorschriften aanscherpen. Er wordt ook weer over het schooluniform gesproken dat je in veel andere landen ziet, maar dat mij in de Nederlandse Cultuur onmogelijk lijkt.  Maar . . .

Voor de Internationale Handbal Federatie is niets onmogelijk. Hun Beach Handbal uniform bestaat uit een topje en een string, verplicht, je moet maar durven.