De Electriciën

Blog 34, De Elektricien

Er zijn van die dagen . . . .
Eindelijk een heerlijk zonnetje, ideale buitentemperatuur, maar binnen loopt de temperatuur op naar tropische waarden, want de zonnewering, met een gloednieuwe motor, is kapot. Gelukkig komen ze snel, maar helaas slechte chips, we zijn niet de eerste, motor is defect (we hebben hem het maar één keer zien doen), duurt zeker een week. Tijdens het uitproberen van stopcontacten, het zijn van die dingen die je op de wand monteert, vielen de contactdozen eraf, oud en der dagen moe. Dus de stroom eraf om een reparatie te doen die zelfs mij wel moet lukken. In de meterkast een knal, een vonk, en een aan-uit-knop die niet meer uit zijn aan-stand is te krijgen. Nieuwe stop erin, maar de aardlekschakelaar laat zich niet foppen. 

Dus bel ik de elektricien, het is 16.00 uur.

"Goedemiddag, u spreekt met Dries de Graaff, we hebben een probleem met de stroomvoorziening. Bij het aan-uit zetten van de stroom, zag ik een vonk en de stop sprong eruit. Ik kan de aan-uit-knop niet meer bewegen en als ik er een nieuwe stop in stop, vliegt de aardlekschakelaar eruit".
"Wilt u dat ik vandaag nog langskom?"
"Ja graag".
"Dat wordt dan tussen 6 uur en half 7. U moet er wel rekening mee houden dat het minstens 150 Euro kost".
"Wat moet, dat moet".
"Het gaat u dus minstens 150 Euro kosten".
"Ja, dat is goed".

Om iets over 6 parkeert er een dikke auto in de straat met een dikke, zweterige meneer erin. Hij komt zuchtend binnen, kijkt in de meterkast en zucht nog een keer diep.

"Dit is al de derde groepenkast in deze straat die het begeeft. Kent u Jeroen?"

Hij maakt een gebaar, waaruit volgens ons blijkt dat de vrouw van Jeroen zwanger is.

"Ja, wiens vrouw zwanger is".
"Nee, die is het niet. Ik bedoel Jeroen."
"Nou nee, die kennen we niet, we kennen niet iedereen in het straatje."
"Nou dat wordt een probleem hoor met die groepenkast, ze hebben te weinig ruimte overgelaten."
"O, moet het plankje erboven weg?"
"Als u me nu eerst mijn werk laat doen, dan kan ik zien wat er aan de hand is".

En met veel gezucht, gezweet, gemompel waaruit moet blijken wat een verschrikkelijke janboel het is, gaat de elektricien aan de slag.

"Wat wilt u? Ik meet ergens sluiting en het is een oude groepenkast".
"Kan de aan-uit-knop weer worden uitgezet?"
"Ja, maar die gaat gegarandeerd kapot, het is een oude kast".
"Veiligheid voor alles, dan maar een nieuwe. Kan dat nu?"
"Ja, maar het zal niet makkelijk worden, Eerst maar boven kijken."

Hij zucht en ik ga hem voor naar boven. De elektricien komt hijgend als een postpaard boven. Als hij onder het bureau kijkt naar de uit elkaar gevallen contactdozen, zucht hij nog harder als hiervoor. Er wordt wat gemeten en dan gaat hij een prijsje maken. Zijn telefoon is duidelijk niet zijn beste kameraad. Na veel zuchten en mompelen komt hij uit op 750 Euro.

"Is dat dan alles in één, de voorrijkosten, het apparaat en het arbeidsloon?"
"Ja meneer".
"We betalen cash, maakt dat nog wat uit".
"Zucht, ik reken het even na, dat wordt dan 615 Euro".
"Is dat de BTW?"
"Uw vrouw is een pittige onderhandelaar meneer. Oké, 600 Euro".

En hij begint, terwijl wij steeds zenuwachtiger worden van al dat zuchten en binnensmondse gemopper. De elektricien heeft weinig plezier in zijn werk.

"Heeft u een houten plankje waarmee ik dat gat kan bedekken, dan kan ik de groepenkast daarop monteren".

Ik kijk in de schuur geen houten plankje, we hebben net alles opgeruimd. Ik haal de houten deksel van mijn koektrommel af en vind in de keukenkast nog een klein houten snijplankje. Ik sta braaf te wachten met beide plankjes voor me uit, terwijl de elektricien iemand aan de telefoon heeft. Hij zegt wel 5 keer dat hij minsten 150 Euro rekent. Het duurt, er moet worden teruggebeld en tot slot ketst het kennelijk af. "Alweer een kwartier voor niks aan de telefoon gehangen". Ik toon hem de houten plankjes.

"Die ga ik echt niet gebruiken".
"Ja, misschien . . . . . "
"Die ga ik echt niet gebruiken meneer".

Dit is zo'n moment, waar ik al eerder over geschreven heb. Ik voel de woede in me opborrelen. Wat een ongelikte beer. Met moeite houd ik me in, we moeten vanavond wel weer elektriciteit hebben. Dus loop ik weg en ga op de bank zitten af te koelen. Er volgt een half uurtje, waarin de geluiden van zijn kant alleen maar toenemen en niet in positieve zin. Er wordt wat heen en weer gelopen en trappen geklommen, waarbij ik me oprecht zorgen begin te maken dat we dadelijk met een dode elektricien in huis zitten. De sluiting blijkt na een lang zoekproces opeens verdwenen. Pay-time! Ik probeer een beetje ontspannen gesprek te voeren.

"U zult het wel druk hebben met die 24-uurs service."
"Ja, het is druk, maar 24 uur betekent niet dat ik 24 uur aan het werk ben. Vanmiddag stond ik nog te behangen".

Vanmiddag? Toen ik belde? Toen het alleen 's avonds kon? Voor minstens 150 Euro? Ik slik de grappig bedoelde opmerking dat hij zijn werk kennelijk onder hoge spanning doet schielijk in.