De boom

Blog 38, De boom

Een geboorteboom is een boom die bij de geboorte of bij een van de eerste verjaardagen van een kind wordt aangeplant door de ouders of grootouders. De boom staat symbool voor het leven dat het kind gaat leiden. Soms wordt de placenta onder de wortel van de boom gelegd bij het planten.
In sommige gevallen worden geboortebomen ook in groep aangeplant; dan spreken we van een geboortebos. Dit gebeurt in heel veel Belgische en Nederlandse steden en gemeenten. In het kader van de Nationale Boomfeestdag worden er in Nederland geboortebossen aangeplant. (Bron Wikipedia)

Ruim 70 jaar geleden, in 1951, werd er in een tuin in Oegstgeest een klein berkenboompje geplant ter ere van mijn geboorte. Achter het huis van mijn grootouders lag een langgerekte tuin met aan het eind een groot kippenhok. In het midden van het grasveld heeft mijn opa toen het boompje geplant.

Zo'n 55 jaar later hebben we met mijn moeder een toer door Leiden, haar geboorteplaats, gemaakt, waarbij we alle plaatsen waar zij heeft gewoond hebben opgezocht. Dat viel nog niet mee, omdat er veel veranderd is, maar gelukkig konden we bijna alles vinden. De trip riep uiteraard veel herinneringen op. Zo stonden we tegenover het oude stadhuis en daar voelde ik me weer het kleine jongetje dat met zijn ouders naar het bloemencorso stond te kijken. "Weet je het nog, ma, dat we hier stonden en dat er een stoet paarden langs kwam?" Ze wist het niet meer, dus vertelde ik over de paarden die een beetje onrustig waren. Een grote zelfverzekerde meneer ging dat regelen. Hij spreidde zijn armen en drong de mensen een beetje achteruit. Ik kwam daardoor behoorlijk in de verdrukking en dat pikte mijn moeder niet. Ze sloeg de man met het opgerolde programmaboekje op zijn hoofd en creëerde zo ruimte voor me. "O ja, nu weet ik het weer". We liepen over de boterbrug waarvan ik mij herinnerde dat mijn vader, die net zijn rijbewijs had, toen hij er met de bestelwagen van de zaak overheen reed, opeens één van de voorwielen voor zijn auto uit zag rollen.
De meeste huizen in de Hansenstraat, waar zowel mijn vader als mijn moeder hadden gewoond, waren zo gerenoveerd, dat we in eerste instantie het huis van mijn moeder niet konden vinden. Opeens zag ze een oude gevelsteen boven een deur en daarmee konden we haar oude huis traceren.
Het mooiste moment was toen we de bovenwoning vonden, deel van een hoekwoning die volledig in de oude staat was gerestaureerd, waar ze als klein meisje een tijdje had gewoond. Mijn moeder keek naar boven en zag in de hoekkamer waar ze als kind had geslapen het bloemenplafond dat er toen ook al was. Wat was ze blij!

De tocht eindigde in Oegstgeest. Langs het bruggetje met het vijvertje waar ik vroeger de eendjes ging voeren, naar de Wijttenbachweg. De gevel was nauwelijks veranderd. "Kom", zei ik, "we bellen aan, vragen of we even binnen mogen kijken en wie weet, misschien staat de boom er nog". Mijn moeder nam het initiatief, belde aan, en zei, tamelijk zenuwachtig, tegen de jonge vrouw die open deed dat zij hier vroeger had gewoond. De vrouw keek naar mij en zei "dan bent u vast die meneer van de boom". Dat was sterk, hoe kon zij dat nu weten? Ze vertelde dat ze er nog maar kort woonden en dat ze al een tijdje aan het dubben waren of ze die enorme boom in de achtertuin eruit zouden laten halen. Ze hadden dat besproken met de huurbaas die had verteld dat het een geboorteboom was, die daar zo'n 50 jaar geleden was geplant.
Gelukkig hadden ze nog geen besluit genomen, zodat we na al die jaren onder het bewijs van mijn geboorte konden poseren.