Poudre de perlimpinpin
Blog 51, Poudre de perlimpinpin
Uit het Boek Prediker: 'Vanitas vanitatum, omnia vanitas'. Het woord 'vanitas' wordt hier vertaald door ijdelheid. Andere vertalingen zijn leegte, lucht, vluchtigheid, ijler dan ijl. Tegenwoordig zou men het vertalen als 'Gebakken Lucht' of in het Frans als 'Poudre de perlimpinpin'. Deze uitdrukking werd door Macron gebruikt in een debat met Marine Le Pen als kwalificatie voor haar immigratieplannen.
In mijn vorige leven in het onderwijs ben ik regelmatig geconfronteerd met gebakken lucht. Ik moet toegeven dat ik, als ik sommige stukken die ik heb geschreven nalees, er zelf ook wat van kon, maar dat terzijde. Ik wil het nu hebben over een verdienmodel dat gebaseerd is op het verkopen van gebakken lucht aan het onderwijs. Ik bedoel hiermee de wildgroei aan (pedagogische en didactische) instituten die roeptoeteren dat er een probleem is in het onderwijs om daar vervolgens een (dure) cursus voor aan te bieden, die vaak met gemor door het docentenvolkje (docenten zijn sowieso de slechtste leerlingen) wordt ondergaan om het daarna zo snel mogelijk te vergeten. Er zijn natuurlijk positieve uitzonderingen, maar mijn ervaringen zijn door de bank genomen nogal treurig. Ook als een lezing, een eendaagse training of een meerdaagse training hoog werd gewaardeerd, zag ik daar in het algemeen in de daaropvolgende dagen en weken weinig van terug. Mijn ervaring komt erop neer dat veranderingen in het onderwijs die van bovenaf worden opgelegd (dus zonder dat er naar de werkvloer wordt geluisterd, laat staan dat die er enige invloed op kan uitoefenen) gedoemd zijn te mislukken, terwijl veranderingen die op de werkvloer ontstaan en daar worden gedragen een stuk beter uitwerken. Een schoolleiding hoeft dan echt geen 'expertise' van buiten erbij te halen om het een en ander de ondersteunen en te faciliteren, dat kunnen ze heel goed zelf.
Een herinnering aan een middagje bijscholing:
Stress bij docenten
Er komen twee opleiders van een gerenommeerd instituut (ik schat de kosten in op 1500 Euro per man per dagdeel) om de stand van zaken op onze school te inventariseren. Het programma is in tweeën opgedeeld: de inventarisatie en hoe om te gaan met stress. Dat laatste was de toehoorders nog niet bekend, dat bleek pas later. De tactiek van de opleiders was om aan te tonen dat er ook bij ons veel stress aanwezig was, zodat ze daarna hun cursus stressmanagement aan de man konden brengen. Na een algemeen praatje kreeg de zaal, die zich kapot zat te vervelen (opvallend veel opleiders kunnen geen lesgeven), de opdracht zich in groepen op te splitsen en aan de hand van een paar stellingen met behulp van een flipover een groot papier te maken waarop de meest prangende zaken die op school speelden op te schrijven. De docenten hesen zich voor de zoveelste keer uit hun stoel. Dat opsplitsen in groepen en rapporteren op flipoverpapier hadden de meesten al vele malen meegemaakt.
Afijn na anderhalf uur ging men weer centraal en werden de papieren in de zaal opgehangen. Wij gingen thee drinken en de specialisten gingen de flipovers bestuderen. Na de pauze ging het programma verder met de samenvatting door het tweetal van de belangrijkste punten die zij uit de papieren hadden gehaald. De zaal hoorde deze samenvatting met stijgende verbazing en woede aan. Op een gegeven moment stond een lerares op, onderbrak daarmee het verhaal, en zei poeslief, "u heeft nu een aantal punten genoemd, die mij niet bekend voorkomen. Zou u zo vriendelijk willen zijn om even aan te wijzen op welk papier u dit heeft gelezen?" Toen bleek de mateloze arrogantie van het tweetal. Het stond namelijk nergens, zij hadden klakkeloos aangenomen dat het wel uit de stellingen zou voorkomen en gewoon hun standaardverhaal afgedraaid dat zou leiden naar hun cursus stressmanagement.
Er werd wat gestameld, maar ze gingen snel door naar het tweede deel van het programma, te beginnen met het stresshormoon. Uit onderzoek was gebleken (een uitdrukking die bij mensen in de mond bestorven ligt) dat als je ratten met het stresshormoon . . .
Ik was nog heel boos over wat hieraan was voorafgegaan en ik hoorde nu (niet helemaal eerlijk) dat wij docenten met ratten werden vergeleken. Nu stond ik zelf op en ik zei vrij afgemeten wat ik van de gang van zaken vond. Eén van de pedagogen sprak "Ik voel een vijandige sfeer in de zaal, ik wil nu graag een kleine pauze inlassen".
Afijn na anderhalf uur ging men weer centraal en werden de papieren in de zaal opgehangen. Wij gingen thee drinken en de specialisten gingen de flipovers bestuderen. Na de pauze ging het programma verder met de samenvatting door het tweetal van de belangrijkste punten die zij uit de papieren hadden gehaald. De zaal hoorde deze samenvatting met stijgende verbazing en woede aan. Op een gegeven moment stond een lerares op, onderbrak daarmee het verhaal, en zei poeslief, "u heeft nu een aantal punten genoemd, die mij niet bekend voorkomen. Zou u zo vriendelijk willen zijn om even aan te wijzen op welk papier u dit heeft gelezen?" Toen bleek de mateloze arrogantie van het tweetal. Het stond namelijk nergens, zij hadden klakkeloos aangenomen dat het wel uit de stellingen zou voorkomen en gewoon hun standaardverhaal afgedraaid dat zou leiden naar hun cursus stressmanagement.
Er werd wat gestameld, maar ze gingen snel door naar het tweede deel van het programma, te beginnen met het stresshormoon. Uit onderzoek was gebleken (een uitdrukking die bij mensen in de mond bestorven ligt) dat als je ratten met het stresshormoon . . .
Ik was nog heel boos over wat hieraan was voorafgegaan en ik hoorde nu (niet helemaal eerlijk) dat wij docenten met ratten werden vergeleken. Nu stond ik zelf op en ik zei vrij afgemeten wat ik van de gang van zaken vond. Eén van de pedagogen sprak "Ik voel een vijandige sfeer in de zaal, ik wil nu graag een kleine pauze inlassen".
Het kwam erop neer dat de docenten nu enthousiast aan hun middagborrel begonnen en de twee mannen onverrichter zake en rijp voor een eigen cursus stressmanagement de aftocht bliezen.
Reacties
Een reactie posten