Pardon het zijn kinderen

Blog 14, Pardon het zijn kinderen

Nederland is een beschaafd land, maar is het ook een humaan land? Soms twijfel ik daaraan, zeker als het gaat om de uitzetting van kinderen, die hier al lange tijd verblijven of die hier soms zelfs geboren zijn. Ik was hier altijd al zeer verontwaardigd over terwijl ik een dergelijke situatie nooit van dichtbij had meegemaakt. Maar in het laatste jaar dat ik lesgaf kwam daar verandering in.

Dit was in die tijd het kinderpardon:

Kinderen (jonger dan 19 jaar) die vijf jaar of langer onafgebroken in Nederland wonen, krijgen een verblijfsvergunning. Er is wel een aantal strenge regels aan verbonden. Zo moet onder andere hun asielaanvraag zijn ingediend voordat de kinderen dertien jaar zijn. Daarnaast moet het gezin al die tijd contact hebben onderhouden met de IND (Immigratie- en Naturalisatiedienst). Ook mag niemand in het gezin in aanraking zijn geweest met de politie. Bovendien moet de familie voldoende hebben meegewerkt aan de terugkeer naar het land van afkomst.
Bron: NPO Kennis "Wat is het kinderpardon?

In mijn mentorklas zat een jongetje, tamelijk druk, met een guitige blik. Hij was een van die kinderen die in Nederland waren geboren, met Egyptische ouders in dit geval, maar zonder verblijfsvergunning. Het was een bijzonder ventje, die als een kameleon kon veranderen van kind naar volwassene en omgekeerd. Zo kwam hij op een ouderavond met zijn moeder mee, die geen Nederlands sprak. De jongen had zich goed in het pak gestoken en zat er tijdens het gesprek als een echte meneer bij. Het gesprek ging over hem. Ik vroeg aan zijn moeder of hij voldoende tijd aan zijn huiswerk besteedde. Hij vertaalde dat, kreeg een antwoord en vertaalde dat dan weer voor mij.
“Ja”, zei zijn moeder, “ik ben erg tevreden over hem”. De situatie was aan de ene kant grappig, maar het ontroerde mij ook.

Deze jongen van 14 deed alle zaken voor het gezin. Hij vulde formulieren in, ging naar het stadhuis om het een en ander te regelen, onderhandelde met de huisbaas over reparaties, sprak met de meesters en juffen van de basisschool over de vorderingen van zijn broertjes en zusjes en zo nog meer. Hij was op jonge leeftijd met zijn ouders naar Nederland gekomen omdat zijn vader om onduidelijke redenen niet in Egypte kon blijven. Zijn vader woonde niet meer thuis, maar daar wilde hij niet over praten.
Sinds een paar jaar was het gezin aan het vechten tegen het besluit dat zij zouden worden uitgezet. Het gezin? Nee, alles kwam vanwege de taalproblemen bij hem terecht. Hij onderhield de contacten met de advocaat die de verblijfsvergunning moest regelen, hij sprak met de rechter en schreef eigenhandig een brief aan de koning om te vragen of hij in Nederland kon blijven. Een onwaarschijnlijk zware opdracht die hem (te) vroeg wijs en volwassen maakte.

Ik kon hem met groot gemak vergeven dat hij tijdens de les wel eens druk was.