Dansen, dansen, dansen

Blog 28, Dansen, dansen, dansen

De mens is een van de weinige diersoorten die ritmegevoel heeft. Uiteindelijk kunnen veel mensen het niet tegenhouden: meebewegen op muziek gaat haast automatisch. Bij de een uit zich dit in een tappende voet, de ander geeft wat uitbundiger blijk van zijn of haar waardering voor de muziek. Zelfs baby’s kunnen niet stil blijven zitten als ze muziek horen. Hoewel veel mensen beweren dat ze geen ritmegevoel hebben, is ritmegevoel toch werkelijk aangeboren, blijkt uit verschillende onderzoeken. (Bron: Dans Magazine)

In de eerste klas van de HBS, ging ik naar dansles. Dat was toen de gebruikelijke usance. Als ik daaraan terugdenk, zie ik jongens en meisjes die met een flinke afstand tussen de lijven, met het hoofd gebogen, de ogen gericht op de voeten, probeerden de danspassen die door de dansleraar en zijn partner waren voorgedaan, na te doen. Ik was daar niet goed in en dat is een understatement. Met name de linkse draai, waarbij het meisje heel even de voet tussen de voeten van de jongen zette, zorgde voor veel problemen. Als het meisje de voet te laat wegtrok, of als de jongen te vroeg de volgende stap inzette, gaf dat problemen. Ik was die jongen die de volgende stap te vroeg maakte en dat veroorzaakte de eerste valpartij van dat seizoen.

De danszaal had twee rijen stoelen, die aan de lange kant tegenover elkaar stonden. Aan de ene kant de meisjes en aan de andere kant de jongens, die in de starthouding zaten om zodra de dansleraar zei "en nu vragen de jongens de meisjes ten dans" uit hun stoel wegschoten om al rennend hun jasje dicht te knopen en glijdend op hun gladde schoenen te eindigen voor hun favoriete meisje. Een koddig tafereel, waarbij menige jongeling wel eens doorschoot en met de benen onder de stoel van het meisje eindigde.

De dansleraar had hier een hekel aan en regelmatig zei hij als ieder koppel klaar stond "de jongens laten hun meisje los en doen een paar stappen achteruit". De jongens baalden, want zij waren het volledig met elkaar eens: "elk mooi meisje heeft een lelijke vriendin".

Het ergste dat je als jongen kon overkomen was het moment waarop de partner van de dansleraar jou uitkoos om iets voor te doen. Ook daar waren de jongens het over eens: alle partners van dansleraren hebben een enorme boezem. Als je haar op de maximale afstand in de danshouding hield, zei ze "kom op jongen, niet zo verlegen", en dan trok ze je dicht naar haar toe, waardoor haar borsten goed voelbaar tegen jouw bovenlichaam priemden.

Ik was er niet goed in, had er een hekel aan en heb met de lessen verder in mijn leven nooit iets gedaan. Ik behoor tot de generatie die los van elkaar een beetje stond te wiebelen. Dat wil zeggen dat het meisje op de maat van de muziek zich heftig uitsloofde en dat de jongen zijn gewicht van het ene been op het andere been bracht, als het even meezat in het ritme van de muziek, terwijl hij wachtte op een langzaam nummer, zodat het "slijpen" kon beginnen. Slijpen was leuk en opwindend. Maar de meisjes zagen natuurlijk aankomen dat dat een onderdeel was van de op nonchalante toon gestelde vraag "zullen we dansen". Geen leuke jongen, dan werd er keihard geweigerd.
Toen ik 16 was, ging ik met een aantal jongens, we waren op vakantie, naar een danstent. Toen we daar binnenkwamen, zagen we één van de mooiste meisjes die we ooit gezien hadden. Ze was wat ouder en had de uitstraling van "wilde zigeunerin" met een fantastische bos haar, een prachtig gezicht en het lijf van een jongensdroom. Gestoken in strakke zwarte kleren met hoge zwarte laarzen zag ze er uit om op te vreten, maar ja duidelijk te grote hap voor ons. We gingen het toch proberen, de een na de ander liep een blauwtje. Ik bleef als laatste achter, wilde de poging eigenlijk niet wagen, maar dat werd niet geaccepteerd. Met het lood in mijn schoenen ging ik naar haar toe terwijl er ook nog eens een slijpnummer werd ingezet. Bedeesd vroeg ik "wil je met me dansen" en toen zei ze "ja". Mijn gevoelens zaten tussen schrik en triomf in. Ze sloeg haar armen om mijn nek, maar bleef verder netjes op afstand. Na afloop zei ze "dankjewel" waarop ik met een grote grijns op mijn gezicht naar de verbijsterde groep jongens terug liep. Nu ik eraan terug denk, fantaseer ik er graag bij dat ze me, toen ik omkeek, een knipoog gaf. Maar die fantasie gaat al lang niet meer over dansen.