De vernietiging van een kunstwerk

 Blog 04, de vernietiging van een kunstwerk

RTL nieuws meldt: 

Medewerker gemeente Utrecht vernielt groen kunstwerk van 2,5 ton. 

Een iets te ijverige groenmedewerker van de gemeente Utrecht heeft een ecologische trap per ongeluk vernield. Het kost volgens vrijwilligers jaren om het groene kunstwerk ter waarde van 2,5 ton te herstellen. "Ontzettend balen", zegt een van de initiatiefnemers.

Ook zo gelachen? Ik in ieder geval wel. Bij mij is het leedvermaak en ongeloof over die 250.000 Euro die geplakt wordt op een trap waarvan ik, als ik de foto zie, denk "direct slopen".

Maar voor de organisatoren van dit project is het een hard gelag. Ik kan daar over meepraten omdat ik mij op jonge leeftijd ook een keer schuldig heb gemaakt aan de vernietiging van een kunstwerk.

Ik zit in de 6e klas van de lagere school (tegenwoordig heet dat groep 8). Het loopt tegen het eind van het schooljaar en we zijn druk bezig met de tentoonstelling die we voor de ouders maken. Die tentoonstelling speelt al het hele jaar een grote rol in de verhalen die de juf vertelt. Samen met haar dochter, waarvan we  middels talrijke verhalen weten dat zij een waar genie is, bouwt zij voor de tentoonstelling de Eiffeltoren. Geheel van lucifers aan elkaar geplakt. Keer op keer heeft de juf ons op de hoogte gehouden van de vorderingen in de bouw en de moeilijkheden die ze met haar dochter heeft overwonnen.

Vandaag is het de grote dag. De Eiffeltoren arriveert en staat nu achter in de klas op een veilige plek trots te pronken. Het is inderdaad een waar kunstwerk van ongeveer een meter hoog, opgebouwd uit duizenden lucifertjes die aan elkaar zijn gelijmd.

Het is mijn dag niet. Ik heb me al de woede van de juf op de hals gehaald door een bijna volle fles Oost-Indische inkt om te stoten. Dat gaf een enorme ravage waar ze niet blij mee was. Maar het ergste moet nog komen. De tentoonstelling in de gymzaal is bijna volledig ingericht, alleen de Eiffeltoren moet nog worden geplaatst.
"Voordat we naar de gymzaal gaan, ruimen we het lokaal nog even goed op".

En dat doen we. Ik zie dat een meisje, dat ik heel lief vind, een grote kartonnen doos optilt en om zich heen kijkt waar ze die zal laten.
"Geef maar hier".

Nu krijg ik de kans om indruk te maken. Ik pak de doos nonchalant aan en gooi hem met een grote boog boven op een hoge kast achter in de klas. De doos stuitert tegen de muur en valt, in mijn ogen in slow motion, boven op de Eiffeltoren. Alle lucifertjes hebben hun vrijheid weer hervonden.

De juf wordt eerst vuurrood, dan heel wit en ze begint te stotteren terwijl ze langzaam op me afloopt. Ik weet wat er gaat komen en ik vind dat ik het verdiend heb. Ze geeft me een enorme klap en schreeuwt "eruit, ga je bij de directeur melden".

Daar ga ik. De directeur is een strenge man en ik houd mijn hart vast voor de straf die hij zal opleggen. Ik vertel mijn verhaal en nadat ik het deel over de instortende Eiffeltoren heb verteld, duikt hij onder zijn bureau, alsof hij iets uit zijn la moet pakken. Ik hoor een gesmoord "verdwijn uit mijn ogen".

Pas jaren later begreep ik waarom hij was weggedoken.