Ik doe het voor mezelf

Blog 20, ik doe het voor mezelf

Uit het Handwoordenboek van Nederlandsche Synoniemen (1908)

Versiersel, sieraad, opschik, tooi

Middelen die men aanwendt ten einde de schoonheid van iets te verhoogen. Tooi en opschik drukken meer een collectief begrip uit, en worden in eigenlijken en figuurlijken zin gebezigd met de beteekenis van kleeding. Tooi wordt gezegd van datgene, wat inderdaad de schoonheid verhoogt, opschik van datgene wat bont en schitterend is zonder innerlijke waarde. Opschik is een gevolg van gebrek aan goeden smaak. Het is dwaas om zich met allerlei opschik van linten en strikken te tooien. De bruidstooi. Sieraad en versiersel hebben dit collectieve begrip niet; sieraad wordt alleen in goeden zin gebezigd voor elke zaak, die de uiterlijke schoonheid of de innerlijke waarde van iets verhoogt, zoowel in eigenlijken als in figuurlijken zin. Versiersel is elk middel, dat dienen moet om de schoonheid te verhoogen; maar terwijl men, door het woord sieraad te gebruiken, aanduidt dat dit doel bereikt wordt, kan men dit in het midden laten, wanneer men versiersel bezigt. Zedigheid is. een sieraad der bruid. Men moet aanwenden wat tot sieraad dienen kan, doch vele versierselen schaden. Hij is een sieraad van het land.

Na mijn pensionering deed ik resoluut afstand van mijn werkkleding als locatie directeur van een middelbare school. Ik had het "kleren maken de man" heel letterlijk genomen. Een goede toespraak kon alleen uitgesproken worden in pak met stropdas. Ik zag er toen jaren ouder uit dan nu (er is alweer bijna 10 jaar verstreken). Mijn huidige outfit is een joggingbroek, T-shirt met korte mouwen en als het warm is korte broek en mouwloos hemdje. Ik beweeg me in deze kleding losjes, precies zoals ik me tegenwoordig ook meestal voel: luchtig en losjes.

Ik heb de hoed ontdekt. Ik dacht dat ik daarin tamelijk origineel was, maar vanaf het moment dat ik hoeden ging dragen, zag ik overal om me heen mannen met hoeden. Het schijnt dat zwangere vrouwen ook iets dergelijks meemaken. Af en toe zet ik een pet op, het liefst achterstevoren met een pluk haar dat aan de voorkant, dus de achterkant van de pet, er doorheen steekt. Een wat aanstellerig, parmant grijs kuifje. Aan mijn hoeden hang ik van alles en nog wat, zodat ik een stoer staartje aan mijn hoofd heb hangen. Een zonnebril maakt het geheel compleet. Niemand van vroeger die me herkent.

Sinds ik regelmatig in Mexico kom, draag ik ook kleurrijke armbandjes. Eerst was ik bescheiden maar ik liet de schroom snel vallen. Om één pols, daarna aan beide armen, vervolgens meer dan één per pols en uiteindelijk ook om de enkels. Er werd door mijn omgeving wat om gelachen, sommigen deden of ze het niet zagen, anderen keken een beetje meewarig. Ik speelde met plezier de rol van ijdele, pathetische aandachtvrager.

Aan deze ijdelheid kwam abrupt een eind na een incident in een Duits hotel. We waren er een paar dagen tussenuit in een dorpje dat voor 90 procent slecht ter been was met 10 procent witte jassen die voor hen zorgden. En wij natuurlijk. Duitse hotels zijn netjes, gründlich netjes in een Kürort. De kamer was heel schoon, de lakens op het bed waren spierwit. Het was zeer warm, het zweet gutste bij wijze van spreken uit mijn poriën. Dus nam ik voor het slapen nog even een douche, waarna ik in mijn smetteloze bed dook. De volgende morgen zag ik op mijn kussensloop een grote paarse vlek. Ik dacht eerst dat de gründlichkeit toch niet zo grondig was, maar toen zag ik dat op het laken en het matras daaronder ook paarsige vlekken zaten. Dat zou me toch zeker zijn opgevallen. Toen viel het kwartje. De boosdoener was mijn nieuwe zwarte armbandje dat ik in Mexico voor een habbekrats had gekocht. Na het douchen was ik met het kletsnatte ding mijn bed ingeschoven. Goedkoop is duurkoop. Schade 400 Euro.

Af en toe zet ik nog wel een hoed op, maar met de arm - en enkelbandjes is het gedaan. Voor mij geen opschik meer.