Klusangst

Blog 32,  Klusangst

Klussen is het woord dat gebruikt woord als een karweitje wordt uitgevoerd door een amateur in plaats van een vakman. Het is goedkoper en het geeft een goed gevoel om iets met je eigen handen voor elkaar te krijgen.

Dit gaat dus niet over mij. Goedkoper? Meestal kost het meer om de door mij veroorzaakte schade te herstellen. Goed gevoel? De gedachte alleen al dat er misschien een klus op mij wacht, laat het zweet uit al mijn poriën gutsen.

Nu moet gezegd worden dat het klussen me niet met de paplepel is ingegoten. Mijn vader had misschien wel een grotere hekel aan klussen dan ik. Mijn moeder was de koningin van oplossingen die het probleem alleen maar erger maakten. Om met dat laatste te beginnen:

Toen er een nieuwe binnenband in het achterwiel van mijn fiets moest worden gezet en mij dat (uiteraard, want er was geen geschikt gereedschap in huis voor die klus) niet lukte, pakte zij resoluut de schaar, knipte de binnenband doormidden, legde hem om het wiel en plakte de uiteinden met solutie aan elkaar. Dat was geen goed idee.

Ik ben zo iemand die als hij een moer aandraait altijd nog een slagje extra wil geven. Bijvoorbeeld bij het hoger zetten van een fietsstuur, draai je eerste de stuurnaaf los, geeft een tik erop zodat het ding dat zorgt voor de klem loskomt en wrikt het stuur hoger. Daarna vis je dat ding door een beetje te draaien met de stuurnaaf weer op en draait hem weer vast. Het is mij meerdere keren overkomen dat ik, nadat alles vastgedraaid was, nog een extra rukje gaf, gevolgd door een scherpe tik: stuurnaaf gebroken.

Ik ben dus ontzettend onhandig en heb totaal geen plezier in klusjes. Maar die wetenschap onthoudt anderen er niet van me af en toe aan te zetten tot iets waarvan zei zeggen "dat kun jij wel", waarin ik steevast hoor "dat kun zelfs jij wel". Zoals, noodgedwongen, want we hadden net het huis gekocht, alvast buiten een kuil graven om de riolering, die verstopt was, bloot te leggen voor de mannen die 's ochtends vroeg zouden komen. Ik stoot tijdens het graven op een stugge wortel, die later de waterleiding blijkt te zijn. De kuil loopt razendsnel vol water, de mannen worden in paniek gebeld en in een mum van tijd staan er drie mensen van de gemeente in mijn voortuin, wordt er verderop de straat opengebroken om een hoofdkraan dicht te draaien en maak ik berekeningen in mijn hoofd van de kosten die mijn graafwerk gaan opleveren.

Mijn ervaringen met het doen van een klusje maken het mogelijk volgende karweitje ook steeds spannender. Met name Ikea-materiaal doet bij mij het angstzweet uitbreken. Ik moet het nieuwe bed van mijn oudste zoon in elkaar zetten, hij verhuist van ledikantje naar grote-mensen-bed en helpt mee. Ik heb ademhalingsoefeningen gedaan, ongeveer alles dat aan mijn lijf hangt uitgetrokken om maar niet te zweten en begin heel rustig. Maar de handleiding drijft me tot wanhoop. Terwijl ik sta te klungelen begint mijn zoontje "Papa, papa". "Nu even niet jongen", ik probeer het zo vriendelijk mogelijk te zeggen. "Papa, papa". "Laat me nou even, papa moet je bed in elkaar zetten en dan moet hij goed nadenken". "Maar papa, papa . . . ." Ik dwing me tot rust en luister. "Papa, dat moet andersom". Hij had gelijk.

Op een gegeven moment besluit ik het lot te tarten, me niet bij mijn onhandigheid neer te leggen. Ik ga een cactusrekje maken om voor het raam op te hangen. Geen haast, rustig plannen. Dus maak ik een bouwtekening met alle maten er keurig bij en ga naar de houthandel om alle plankjes keurig op maat gezaagd aan te schaffen. Als ik thuis kom en het geheel in elkaar wil passen, blijkt er niets van te kloppen. Ik sta voor een raadsel, wat zie ik over het hoofd? Ik bekijk mijn bouwtekening nog eens en realiseer me dan pas dat die mooie rechte lijntjes plankjes zijn die een bepaalde dikte hebben. Urenlang met een figuurzaagje bezig geweest om alles, nu rekening houdend met de omvang van de plankjes, passend te maken.

Mijn nieuwe liefde kan niet geloven dat ik twee linkerhanden heb. "Het is een kwestie van goed gereedschap", zegt ze. Dus als ik in mijn "kot voor gescheiden mannen" een heel simpel Ikea kastje in elkaar moet zetten, helpt ze mij met haar hoogwaardige gereedschap. Terwijl ik met mijn hoofd in het kastje zit, probeer ik met de elektrische schroevendraaier een schroef aan te draaien. "Het lukt niet". Ik probeer het een aantal malen, terwijl het in het kastje om mijn hoofd behoorlijk warm wordt. "Het lukt echt niet". "Heb je hem wel in de goede stand staan?" Oké, ik weet nu dat zo'n schroevendraaier twee standen heeft: één om de schroef er in te draaien en één om hem er uit te draaien. Het knopje ging om, maar nu lukte het niet omdat de kop van de schroef inmiddels kapot was.

Mijn vriendin was nu ook overtuigd: Dries is niet handig. Sterker nog hij is met gereedschap zelfs een beetje gevaarlijk. Dat maakte ze goed duidelijk toen ze vanaf de patio, toen de waslijn was losgeschoten, riep: 

"Nee, niet doen, geef die man geen hamer in zijn handen".